سلطان معرفت یاعلی ابن موسی الرضا(ع) :: با مردم چگونه بر خورد کنیم
Xگروه بین المللی HSE IRAN
گروه بین المللی ایمنی بهداشت



سلطان معرفت یاعلی ابن موسی الرضا(ع) :: با مردم چگونه بر خورد کنیم

 
 
 

» آمار بازدید


» بازدید امروز : 166
» بازدید دیروز : 251
» بازدید هفتگی : 1972
» بازدید ماهیانه : 9798
» بازدید سالانه : 115971
» کل بازدیدها : 896399

 

» جدیدترین مطالب

سخنان استاد الهی قمشه ای
یکی از اسماء خدا یاکریم الصَّفْح '
جنگ سرد
103 نکته برای شادتر زندگی کردن
رابطه قران با شیمی(معجزه شیمی قران)
رابطه فیزیک باقران وسخن امام صادق علیه السلام
تعویض پرچم گنبدامام رضا
کیف کفش چرم قائم(عج)
آنتیک اریامهر
بازاریابی شبکه ای و کلاهبرداری

 
 


با مردم چگونه بر خورد کنیم 1394/02/24

هنر معاشرت
 با مردم چگونه برخورد کنیم؟ معاشرت درست و نادرست کدام است؟هم‏نشینى مفید و زیان بار چیست؟ عوامل تحکیم رابطه ‏ها یا گسست رابطه‏ ها کدام است؟
حکمت‏هایى را برگرفته از اولیاى الهى برمى شمریم، که توجّه به آنها و کاربردشان در بهینه سازى روابط ما با دیگران سودمند است.
هنر همزیستى
روحیه سازگارى با دیگران و کنار آمدن با توقع‏ها، سلیقه‏ها، خواسته‏ ها و حرف‏ها، به تدریج براى انسان «جا» باز مى ‏کند. این روحیه هم وقتى فراهم مى ‏آید که انسان هم «حقوق» دیگران را بشناسد، هم تصمیم به مراعات آنها داشته باشد و تنها «خود»
برایش مطرح نباشد. چون چنین خصلتى ایجاد تنش مى‏کند و دیگران را از پیرامون فرد، فرارى مى ‏دهد.
حضرت على علیه ‏السلام مى‏فرماید: «رأس الحکمة مداراة النّاس»؛1 سر آغاز حکمت، مدارا کردن با مردم است».
باید پذیرفت که سلیقه ‏ها و روحیه‏ هاى همه یکسان نیست و همه ذوق و پسند و راه و روش ما را ندارند. ما هم چاره‏اى از زیستن با آنان نداریم، پس باید« مدارا» کنیم. این همان هم‏زیستى است که هر که ندارد، مطرود و مأیوس و تنها مى‏شود.
سلوک شایسته
برخوردارى از اخلاق کریمانه و آراستگى به صفات خوب و رفتارهاى انسانى، محبوبیّت‏آور است. کیست که نخواهد محبوب دل‏ها شود و مورد توجّه و محبت دیگران قرار گیرد و «قلعه دل‏ها» را بگشاید؟
امّا راه و روش آن چیست و کلید گشودن قلوب کدام است؟ مگر مى‏توان با زور، دلى را به‏دست آورد، یا در خانه دلى جاى گرفت؟ اگر تواضع و خاک‏سارى عاملى براى محبوبیّت است، احسان و نیکى و بخشندگى عامل دیگرى است و «حسن خلق» و
سلوک والا و اخلاق متعالى،
عامل سوّم.
ما بی ‏نیاز از دوست نیستیم. نداشتن دوست، نوعى غربت و تنهایى است. به فرموده حضرت امیرعلیه‏السلام، غریب، کسى است که «دوست» نداشته باشد: «الغریبُ مَن لم یکن لَهُ حبیب».2
خیلى ‏ها ما را اسیر اخلاق خوب خودشان مى‏کنند. چرا ما از این ابزار بهره نگیریم؟
سود رسانى
درختى که نه میوه داشته باشد، نه شاخ و برگ و سایه، نه حتى چوب آن براى تهیه تخته و ساختن در و پنجره مفید باشد، شایسته سوختن و خاکستر شدن است و تنها لایق عنوانِ «هیزم» است.
انسان‏ها تا چه حد براى دیگران مفیدند؟
ارزش هرکس به اندازه خدمت و خوبى و نفعى است که از او به دیگران مى‏رسد. میزان محبوبیت مردم در دل‏ها نیز بستگى به اندازه خیرى دارد که از آنها عاید دیگران شود. سرور، کسى است که خدمتى به دیگران کند. این مضمون کلام حضرت على ‏
علیه‏السلام است که فرمود: «بالجود تسود الرجال»3؛ مردان با جود و سخاوت به سیادت و آقایى مى ‏رسند».
این نیز نوعى کمال در رفتار و سلوک با دیگران است که بر محور داد و دهش انجام مى ‏گیرد.
فریدون فرّخ فرشته نبود
زمشک و زعنبر سرشته نبود
به داد و دهش یافت آن نیکویى
توداد و دهش کن، فریدون تویى
به قول سعدى در گلستان: مردم تا نان کسى را نخورند، نامش را به نکویى نبرند.
در سخنان امام على علیه‏ السلام چنین آمده است:«خیر الناس من نفع الناس؛4بهترین مردم کسى است که به مردم سود برساند».
پیامد چنین رفتارهایى چیست؟ جز آن‏که محیطى سرشار از صفا و گرمى براى انسان و جامعه پدید مى ‏آورد و الفت‏ها را مى‏افزاید و زندگى ‏ها را صفا مى ‏بخشد؟ چه لذت‏بخش است زیستن در کنار افرادى که نیکوکارى، خوش‏رفتارى، نوع‏دوستى، خیررسانى،
مهرورزى و خیرخواهى جزو سرشت و خصلتِ همیشگى آنان است.
امام على علیه ‏السلام مى‏فرماید: با مردم چنان زیست و معاشرت داشته باشید که اگر از دنیا رفتید، در فقدان شما سوگوار و گریان باشند و اگر ماندید، نسبت به شما عاطفه و مهرورزى داشته باشند:«خالطوا الناس مخالطة ان متم معها بکوا علیکم و ان
عشتم حنوا الیکم».5
مردم جوشى
روحیه انزواطلبى و فردگرایى و خودخواهى، فرد را از چشم‏ها و دل‏ها مى‏ اندازد. برعکس، انس و الفت و جوشیدن و گرم‏گرفتن با مردم، عواطف و محبت‏هاى آنان را فراهم مى‏آورد. خداوند، از نعمت‏هاى خویش، ایجاد الفت بین دل‏هاى مردم را یاد مى‏
کند.6حضرت رسول صلى ‏الله ‏علیه‏ و آله نیز مى ‏فرماید: «خیر الموءمنین من کان مألفة للموءمنین، و لا خیر فى من لا یوءلف و لا یألف؛7بهترین موءمنان کسى است که مایه الفت موءمنان باشد،و کسى که نه دیگران با او انس و الفت بگیرند، نه او با دیگران
الفت داشته باشد، خیرى در او نیست».
کسى که با مردم نمى ‏جوشد و همیشه با دامن تنهایى و گوشه انزوا و خودگرایى پناه مى ‏برد، یا دچار غرور و تکبر است، یا از آثار و برکات« الفت» بى ‏خبر است، یا مشکلى در تربیت خانوادگى داشته که او را «جمعى» بار نیاورده ‏اند و میدان براى
«مردم جوشى» برایش فراهم نساخته ‏اند.
صاحبان روحیه سرد و خود گرا و مردم گریز، اغلب در کارهاى عمومى شرکت نمى ‏کنند و برنامه‏ هاى مشترک نمى ‏تواند آنان را جذب کند.
ابراز عاطفه به مردم و مشارکت و همراهى و هم‏دردى با آنان در امور و یارى‏رسانى در هنگامه نیاز، پشتوانه‏اى براى روزهاى «مبادا» فراهم مى‏آورد. اگر گفته ‏اند: «براى کسى بمیر که برایت تب کند»، اشاره به همین تعامل روحى و رفتارى میان افراد
جامعه است.
عیب پوشى
حفظ «آبرو»ى دیگران، مهم‏ترین نشانه دوستى و احترام و ارزش‏گذارى براى آنان است. آبرو، سرمایه‏اى است که به این راحتى به دست نمى ‏آید و گوهر نفیسى است که اگر شکست، به این آسانى قابل جبران نیست.
به همین اندازه که «عیب‏جویى» نکوهیده و نارواست، «عیب‏پوشى» نسبت به یک برادر مسلمان و آبرودارى نسبت به یک موءمن، ضرورى و فضیلت است.
وقتى از لغزش و عیبى از دیگرى باخبر مى‏شوید، جوان‏مردى ایجاب مى‏کند که پرده‏پوشى کنید و اگر نیاز به تذکر است، به خودش بگویید تا اصلاح کند.
دوست آن باشد که معایب دوست
همچو آینه رو به رو گوید
نه که چون شانه با هزار زبان
پشت سر رفته موبه مو گوید
در کلام امیرموءمنان است که: ثمره اخوّت و برادرى آن است که پشت سرش آبرویش را حفظ کنى و عیب‏هایش را به عنوان هدیه به خودش بگویى.8
پرده‏ درى و آشکار ساختن عیب‏هاى دیگران، بذر دشمنى و اختلاف مى ‏پراکند و کینه و جدایى ثمر مى دهد و اعتماد عمومى را در جامعه، خدشه‏ دار مى ‏سازد.
گاهى هم عیب‏جویى، نتیجه عیب‏ ناکى خود افرادى است که مى خواهند با نشر و گسترش بدى ‏هاى دیگران‏ براى خود شریک جرم و همراه و هم ‏شکل پیدا کنند، تا زشتى عیب‏ هایشان کمتر آشکار شود و بهانه‏ اى براى معیوب بودن خود داشته باشند.
این حقیقت روان‏کاوانه و نکته مهم در سخن حضرت على ‏علیه‏ السلام به این صورت آمده است: «ذوو العیوب یحبون ایشاعة معایب الناس لیتسع لهم العذر فى معایبهم؛9صاحبان عیب و کاستى دوست دارند که عیوب مردم را پخش کنند، تا براى خودشان
عذر و بهانه‏ اى در عیب‏ها داشته باشند».
به هر حال، هرچه بیشتر در جامعه باشیم، بیشتر نیازمند مراعات «اخلاق معاشرت» و آراستگى به هم ‏زیستى و تحمل و مداراییم.
سلوک شایسته با دیگران، رمز محبوبیّت و سرورى و خوش ‏نامى است. با «حسن خلق»، مى‏ توان فاتح قلعه دل‏ها شد.
مهرورزى و خیررسانى و سودمندى، گوهر وجودمان را نفیس‏تر و نزد خدا و خلق خدا محبوب‏تر مى ‏سازد.
پى‏ نوشتها:
1.غرر الحکم، ج 4 ص 52.
2.نهج البلاغه، حکمت 65.
3.غرر الحکم، ج 3، ص 212.
4.همان، ص 430.
5.نهج البلاغه، حکمت 10.
6.انفال(8) آیه 63 و آل عمران(3) آیه 103.
7.میزان الحکمه، ج 1 ص 129 ح 655.
8.غرر الحکم، ج 3 ص 330.
9.همان، ج 4 ص 176.
منبع :پرسمان؛شماره 23

نظرات

پست نظرات
نام:


ایمیل:


عنوان:


نام سایت:


نظرات:

كد:



 


 
 
 
 
 

اطلاعات مدیر وبلاگ:



تماس با مدیر سایت

اطلاعات تماس

 
 

گالری تصاویر:


 
 

جستجو:

جستجو در محتوا   


 
 

لینکهای مرتبط:


 
 

لیست کتاب ها:



 
 

دوستان:


 
  Copyright 2012 . All Rights Reserved